شب به هم گفتیم : با هم تا ابد یاریم ما
صبح، روشن شد که روی دوش هم باریم ما
کم اگر بودیم، کمتر بود بی شک رنجمان
از چه میبالی چنین بر خود که «بسیاریم ما» ؟!
خواب بودیم آن زمان که جمعمان را آب برد
خواب میدیدیم بر جائیم و بیداریم ما
کوه غیرت را نخواهی یافت این جا بین ما
تلی از اجساد اگر خواهی بیا، داریم ما
شادی و آرامش و امنیت و لبخند را
از جهان عمری است با حسرت طلبکاریم ما
کعبه را گفتم : سیه پوشیدنت از بهر چیست ؟
گفت : از جهل همین امت عزاداریم ما
محمد رضا طاهری